Ang unang pagkikita, pagbuo ng bagong panimula at pagkakaibigan - PBOers

Nagbabablog na yong utak ko habang pauwi na, may comments pa nga eh! Lol sa dami ng gusto kong sabihin ito nganga na ako dahil hindi ko alam saan ako magsimula diba? Hahaha

Pero sige simulan ko nga.

Hindi ko alam bakit instant decision na kagad na pumunta ako ng surigao city para Makita sila sis arline, joan, zai at sila archie at empi. Siguro dahil sa frustration ko nong Monday (February 4, 2013) at  nilagnat pa talaga ako sa stress na iyon dahil hindi ako makapunta ng manila nga sa February 15 para sa pbo na yan. Nalungkot ako promise hahaha huwaw affected ako non? Lels!!

Anyway byahe to the max ang drama ko ng Thursday night hahaha left Cagayan de oro city around 10:30 at dumating kami ng butuan city ng 3 am exacto. Sumakay ulit papunta muna ng Santiago, Agusan del Norte – 1 hour and 30 mins ang byahe. I stayed for a while sa bahay ng classmate ko na taga don para maligo lang hahaha then alis ulit but dahil galing sa kanila 1 hour and 30 mins lang din, nagpaumaga ako ng slight para chumika chika.

Naligo ako ng walang tulog mahigit 24 hours na ata. Sarap ng tubig pero bampirang bampira ako sa oras na iyon.

Moving on.

Ito na talaga, dahil sa sobrang excited ako naiwan ko ang pasalubong na pastel sa bahay ng kaklase ko! Haha

But anyways…

Dumating ako ng surigao city ng 8:50 am ata exacto kasi sa meeting place na pinagusapan namin yong gaisano mall eh bukas na nong dumating ako, feeling ko binuksan lang yon para sakin! Hahaha jowwk!

Ngayon ito na… magkikita-kita na rin kami for the first time sa wakas. haha

Late sila! Haha jowk.

Sakto lang actually yong oras na pinagusapan namin. Iba na talaga mga matured galing tumupad sa oras ng usapan haha char lang!

Ngayon ang una kong nakita na nakangiti ng bongga at nawala ang mata ay itong si haring archie. Si arline naman abah dilat na dilat lang ang mata na deadma sa una! Hahaha ng palapit na ako sa Jollibee (doon kami ng breakfast at nagkita) itong si zai naman nagulat ako na bigla lang sumulpot sa gilid ko at ang tangkad nga!!! Nyetah wagas ang height!! At  natotomboy ako kagad dahil nga naman! Kung ano ang nakikita nio sa picture nia yon talaga talaga siya!! At parang hindi totoo ang iba ano? Hahaha jowk. Ng sabihin ni zai na “hi lala” wow na wow nga kasi naman heller mas malambing pa ang boses niya sakin in fairness ha!! Hahaha si sis joan hindi ko naman kagad nakilala kasi kala ko may kasama lang silang bata promise naman totoo naman kasi ang sinasabi ko! Hahaha ang cute nga ni sis joan kasi parang pwedi mo nga lang siyang bitbitan na parang bag lang eh sa sobrang kacutan niya! Hahaha si empi nawala sa paningin ko that moment dahil naman hindi ko siya nakita jowk. Ang mala Derek na katawan ni empi kagad ang bumulagta saking mga mata hahaha charos! Nong magsalita si empi wow naman part 2 na malambing pa sa boses ko! Hahahaha at si steph naman huli na kasing dumating, late ang peg hahaha pagdating niya o diba akala ng lahat na magkakakilala na kami before that meet up kasi parang si senyor lang talaga si stef! Swear!! Hahaha walang kasing layo nilang dalawa sa chikahan! hahaha

Isa isahin ko nalang para hindi masyadong mahaba tingnan ano? Hehe

Simulan ko kay ARCHIE. Sabay lahat naman kami nagbreakfast at sumama din ako papunta sa butuan airport, madaming daldal ang nangyari naman so nakikilala ko sila personally may pagkakaiba nga slight sa twitter, sa fb pero sila pa rin. Rots!!

In short nagbreakfast lang ako sa surigao for one hour at umalis kagad. Hahaha at 3 hours mahigit kaming magkasama sa van papuntang butuan airport.

So si ARCHIE nga…

Best in photography, at twitter haha

Kung anong kulit niya sa twitter at fb, kabaliktaran nga! Pero dumaldal naman siya ng bongga nong sa van na kami.

Isang mapusok na hari hahaha dahil ang alam niyang laitin sakin ay ang aking kuyokot, ito ay hinahanap at tinatanong. Hindi ko na nga naalala ng magkita na kami haha siya talaga ang nagpapaalala. Hahaha

Isang malaswa rin hahaha dahil kahit papano sobrang daring niya! Nyahahaha

Best in audience din siya sa tawanan hahaha

Sweet ni archie in fairness to him ha. Haha kaw ba naman magbuhat ng maleta ni arline all the way aba ang hari pinagbuhat ng diyosa sa biyak na kawayan abah bihira na yan! Go archie!! Ipush na yan! Hahaha

Isang simpleng hari, matipono ang katawan? Weehh?? Hahaha walang weeh kung sasabihin kong may cute na tiyan nga si archie! Bwahahahaha

Ang paborito pagusapan ni archie yong kuyokot talaga, sobra kung makapagencourage ilabas ang kuyukot na yan! Malapit na nga akong maconvince eh nahiya lang ako! Hahaha charot!!

Ang bait ni archie ha, walang keme at arteh sa buhay kuya na kuya lang ang peg niya lol

Nahihiya lang ata si archie matulog nong nasa van kami kaya pinipilit labanan ang antok or baka nahiya lang siya dahil magkatabi sila ni arline. Eeyyttt. Rots.

at tuwang tuwa si archie sa usapang pisil-pisil at pisilan na iyan! (winks) hahahaha

sarap makipagbiroan ni archie game na game sa mga malalaswang usapan! hahahaha gusto ko yan!! hahaha

Sumatotal yong personality ni archie strikto nga siyang tingnan pero bungisngis at the best talaga ay kanyang mapusok na isipan at kalaswaan hahahaha yon talaga eh ang nahighlight ko ano? Bwahahaha jowk!! namiss kita kagad archie talaga charots! hahaha sarap pisilin ang mukha mo! bwahahaha 

Si ARLINE

Weh? Lol

Tuwang tuwa ako sa kanya sa kainan! Hahaha kung makakain parang wala ng bukas oh diba kaw na ang kakain ng breakfast with macaroni soup pa yan (carbs din yon diba? Haha) plus may order pa syang pancake, oh diba wala sa katawan yan nasa gutom ng tao lang yan! Hahaha hindi ko pa ramdam ang gutom ni arline sa oras na iyon! Haha

Malambing in nature si sis arline, pink na pink nga lang talaga parang pusa lang hahaha

Naiintriga ako sa kwento nilang may talent si arline kapag naiihe or umihe na ba yon hahaha

Kung anong kulit ni arline sa twitter at fb, sa blog ganon din talaga naman in person at ito sasabihin ko na ang favourite tag line ko lagi “what u see is what u get” sa kanya hahaha

Simple nga lang si arline din, kung makastretch kasi ng paa sa van parang nasa bahay lang, diba? Haha kung makalagay kasi ng paa sa driver’s seat parang nasa sala nga lang. yan talaga ang dapat hahaha

Siya na ang bonggang nakapagbreakfast siya pa ang unang nagugutom sa byahe hahahaha jowk hindi ka pala kumain nong cookies na inoffer mo samin hehehe

Wild and free kung makatawa si arline, wagas na wagas! haha

walang dull moment kapag nakausap mo si arline, lahat connect eh! hahahaha lovelife to blogging to fb to twitter to wagas pose na pictures niya, everything under the sun

siya din ang sarap lait-laitin at asarin hahahahaha kasi lumalaban ayaw magpatalo i love that sis! haha

click na click kagad ang peg namin, ewan ko rin magaan lang sa loob kausap si arline siguro dahil isa siya sa lagi kong nakakausap sa twitter at ramdam na ramdam mo sa kanya ang isang hello welcome new friendship (sumeseryoso na ako bwahahaha jowk) basta nakakatuwa kasi isa siya sa sarap laging asarin! hahahaha sarap andami nating tawa! namiss kita kagad sis!

si JOAN  naman...

tuwang tuwa ako dito sa pic promise anong
meron kay joan diyan
isep2x kau hahaha

walang jowk para talaga siyang bata hahahaha

siya ang nagsisimula ng gulo at usapang nauuwi sa tawanan hahaha tama nga pala si june dahil sabi niya "wag kang mag-alala dahil andun si joan" parang sinasabi ni june na ang ingay nga niya! hahaha

ay at salamat pala sis sa libreng breakfast hahaha ikaw pa may galit kung hindi ko tatanggapin ano haha naliliitan ka nga sakin hahaha

siya ang babaeng walang pahinga sa byahe. according to her hindi siya nakakatulog kapag nasa byahe, oh diba simpleh lang sabi ko naman "bakit takot ka bang hindi ka na magising at pagkagising mo nasa kabilang buhay ka na pala" hahahaha

maging comportable ka na kagad kay sis joan dahil nga sa kanyang kadaldalan

sarap din asarin ni joan at kasi kalmang kalma lang gumanti ng banat hahaha

wow nga din pala siya ang mahilig magreklamo dahil malaki daw ang tiyan niya, dapat talaga siyang magreklamo kasi wala siya sa tiyan ko!! natural na natural lang ang laki ng tiyan ko compara sa kanya dibah! kailangan talaga niyang mahiya don sa akin hahahaha

sarap nilang panoorin ni zai kapag nagaasaran hahaha

kala mo lang na mala anghel ang mukha ni joan pero debil yan kapag bumanat ng usapan at kwentohan hahaha jowk!
masayang kasama si sis joan dahil maramdaman mo rin sa kanya yong parang matagal na kayong magkasama at kaibigan. oh diba seryoso na yan! hahaha namiss lang kita sis, one second every one second hahaha

kung tingnan mo si joan sa outfit na yan masasabi mong ma-arteh sa unang tingin pero yon lang yon pero hindi mo lubos maisip na sa ganda ng outfit niya na yan marunong din pala siyang umupo na nakabukaka na parang wala lang, ganyan! hahaha jowk. hindi ko lang kasi lubos maisip naman na pwede pa lang umupo sa harap ng airport at chumika chika ng slight with matching eating nilagang peanut at lanzones diba. 

ito muna ang teaser sa pagkikita namin sa surigao city, ako ay naglakbay ng halos 9 hours para makita lang sila oh diba dorang dora lang ang peg ko!! walang tulog pero nakaligo naman ako! nasa inyong konsensya na yan! hahahaha 

part 1 muna kasi hiningal ako sa kwento ko hahaha isusunod ko ang kay zai, empi at stef. 

itutuloy ito dahil super haba na. hahaha 

wait lang kayo zai, empi at stef kau naman mahighlight ko after nito hahaha

 

Reality 9: Pagkakaroon ng lakas ng loob

Warning: wag basahin sa gabi or masyadong tahimik ang paligid.

Kailang nangyari: basta Wednesday I can’t recall the exact date and last year pa ito.

Bakit ko na-ipost ito: naalala ko lang naman.

Isa ito sa kwentong totoo ng buhay ko na kahit sino hindi maniniwala pero nangyayari, kahit ako kala ko joke lang si Ma’am P.

Bagong instructor si Ma’am P last sem (1^st sem) iba ang aura niya, parang laging mabigat ang kanyang dinadala. Simpleh lang naman si ma’am, hindi nga mahilig mag-make up. Nasa 50’s pa siguro si ma’am.

Kwento ng kwento lang sa mga buhay-buhay sa mga dumating na araw.

This Wednesday I’ve been telling, hindi ako under sa class niya but pumasok ako kasi nag-sit in lang ako naman ako para matuto at may kailangan din kasi akong iconfirm sa kanya na sasama ako sa isang outreach program sa kanilang lugar (zamboanga city).

Napasarap ang kwento namin ni ma’am about sa buhay-buhay, sa school, ano ang meron sa school na pinasukan ko, mga review ganyan lang naman. Dahil napasarap ang kwento she said na sa labas lang kami magusap dahil maingay sa classroom, nagdidiscuss ang mga students about sa outreach na yon.

So nasa labas kami ng classroom…

Mga 30 mins after kaming nagkwentohan biglang nagring ang celphone ko, my sister was calling me pala. So sinagot ko naman sa harap ni ma’am p. Biglang narinig ko ang kapatid ko na (umiiyak ng bongga) “ATEH, TULONG KASI SOBRA NA SILA!!! Hinahanap nila ang benefits ni mommy!!!” At biglang nagstop talaga ang world ko dahil nasa school ako at wala akong magawa to rescue my sister, alam kong may naririnig na naman syang hindi maganda galing sa mga pinsan namin. Nanginginig ako that moment dahil gusto ko sapakin isa-isa yong mga pinsan ko.

Pagkatapos ng call na yon, Ma’am P. said, “may problema kayo!” and I told her “yes I think so ma’am, that’s my sister!” and ang sabi ni ma’am P. “there’s a woman behind you, kanina pa yan nakatayo at nakinig sa ating usapan! Lumingon ako and dagdag ni ma’am P. na “she looks like you” and sabi ko “ma’am wag magjoke! Kasi patay na ang mama ko at siya lang ang kamukha ko!” she said seriously na “nasa likod siya kanina pa, nakangiti naman siya binabantayan ka niya!” and biglang tumulo luha ko talaga kasi alam ko mama ko yon eh, alam ko rin that  moment when my sister called me, kailangan talaga ng kapatid ko na ipagtanggol ko siya. sa oras na iyon ang sabi ko sa sarili ko "TANG INA SI MA'AM TOTOO PALA ANG KANYANG 3rd EYE!!!!" (may usapan na kasing may 3rd eye si ma'am at hindi naman alam ni ma'am p. na patay na ang mama ko)

That moment, I was in hurry to leave. Ma’am p. offered that she will pray for me, we prayed together and I gained that confidence na matagal ko na sanang ginawa sa mga pinsan ko. Ang moment na yon, na sinabi ni ma’am p. na nasa likod ang mama ko, at she prayed for me, I left na malakas ang loob ko harapin ang pinsan kong malakas makapanlait at manghusga.

I left the school and I called my cousin, war na war talaga sa celpon kasi sumisigaw na ako sa galit ko, simpleh lang naman ang sinabi ko “bakit kayo ang naghahanap ng benefits ng mama ko, we don’t even care for that anymore because we have a situation pa and hindi naman kayo anak to look for that, whatever obligation we have sa hospital, amin na iyon, responsibility na namin yon! Ang hirap sa inyo kasi mga swapang kayo!” mura to the max at nanginginig talaga yong kamay ko, boses ko at paa ko sa galit that time. Hindi pa ako actually  nacontento talaga. Tinawag ko ang pinsan ko para harapin ako. Ayaw niyang pumunta sa bahay instead nagpunta sa isang kapatid ng mama ko, doon kami nagmeet.

Boom! Bang!!! Sumabog talaga ako sa galit!!! The best I know na sinabi ko sa kanya was “kung sinasabi mong nakarma kami dahil kami ang pamilyang tinitingala niyo at nalugmok kami, have you heard of yourself? Kami ba talaga ang nakarma o kayo? Hindi ka pa pinanganak, may karma  na ang pamilya niyo dahil tatlo ang kabit ng tatay mo at hindi naitago yan sa inyo!! Wag niyo kaming idamay sa pagiging ampalaya niyo sa buhay niyo dahil may buhay din kami na amin lang!!!” ang dami kong sinabi na matagal ko na sanang ginawa talaga!!! I swear pero nagtimpi ako dahil ayaw ko magkagulo ang mga uncle at auntie ko lalo na magworry yong mama ko.

Sa lahat ng mga usapan na kasali ang emosyon, umiiyak ako, hindi ako makapagsalita pero sa moment na nagkaron ng confrontation, WALA, WALA AKONG LUHA!!! Ang tapang ko!!! Sabi nga ng kapatid ko, para akong nanay ko dahil kung magsalita, direct to the point at nakaka samurai yong dila ko! Punong puno talaga ako sa araw na yon.

Siguro kung hindi dahil kay ma’am p. hindi ko magawa ang pagkakataong yon! Siguro yon ang naghudyat sa akin na gawin ko na ang confrontation na yon dahil yon na ang tamang pagkakataon kong sumabog! Mula sa araw na iyon, nareconcile ang relationship namin magpipinsan, at dahil doon hindi na nila kami minamaliit at natapos din ang bayangan ng mga magpipinsan, ang relationship din ng mga tita at tito ko naayos rin. MINSAN ok ang confrontation sa tamang paraan.

Pero para sa’yo ma’am P. hindi ko talaga makalimutan ang moment na binigyan mo ako ng Goosebumps.

P.S.

Pasensya muna kayo hindi ako nakapagreply sa mga comments at hindi ako nakadalaw sa inyong mga bahay, busy lang talaga dahil sa mga requirements at malapit na rin ang midterm. Babawi ako pagnagkaron ako ng time. Salamat sa walang pagod at sawa na dalawin ako dito, napapasaya niyo ako kahit pagod na pagod.

 

Reality 5: Na-Interbyu ko si KRAS after 17 yrs. part 1.

Gusto ko lang paglaruan ang pic nito,
yan ang wala sa sariling pose ni kras.
nagpaalam naman akong magnakaw ng pic niya lol

Sino naka-alala ng first crush nong high school? May maganda ako experience dyan, nga-nga lang talaga ako noon! But it’s one of the best experienced I had, na-enjoy ko ang aking high school! Hahaha

At after 17 years ata, nakausap ko siya ngayon na walang kaba, hindi ako nanlalamig at natatanga ulit! Hahaha amfutek lang!! kumusta naman kaya yong mga panahon na ang nga-nga ako! Hindi ako makalapit kasi it feels so cold, hindi ko magalaw ang aking mga paa! Halah noh natatawa ako if I remember those days.

Pasasalamat: Birthday Molo Special

Gusto ko pang matulog ng matagal! (sabi ng utak ko yan) sarap ng tulog ko kanina at biglang sumigaw ang tatay ko “LArrraaaahhh!!” nagulat ako! At grrrr… nakahiga pa rin ako haha umulit pa kaya sabi ko “bakit?!” akala ko babatiin niya ako, ang sabi “andyan na yong labandera, saan na mga damit mo!” lol ganda ng gising ko teh! nabitin ako sa tulog lol

Like I said magluluto ako ng molo ni rix, hep! Hep! Yahoo! Yehey! Kung kalian ko naman bday, saka pa ako sinipag maglinis haha kaya umalis ako ng bahay mga 1pm na para bumili ng ingredients sa molo na yan at iba pang lutoin. Hindi ko na dinamihan ang handa kasi tatlo lang kami, wala akong inexpect na bisita naman kasi alam ng lahat yong nanay ko lang ang mahilig sa handaan at sa mga lutong pang-party, since wala na si mader ang nasa isip lang nila baka nagdinner kami sa labas.

Pero mas natuwa ako sa birthday ko today dahil sa inyong lahat, dahil sa inyong mga greetings, lalo akong tumataba lol este ang puso ko. I’m happy seeing the comment box ko na ang dami, kahit flood pa  yan natutuwa ako, habolan na yan sa top commentators ha! Hahaha maganda ang ibibigay kong award, magagamit pa. hehe

Sa lahat ng bumati, maraming salamat talaga, ang saya ko sa birthday ko dahil sa inyo.

Segway slight…

Wag magtaka rin sa mga kaibigan ko sa fb ko kung ang dami kong pangalan lol

Ang LALA talaga ay nickname ko yan pero hindi ko na ginamit nong nag-hs na ako. Relatives lang ang tumatawag sa akin ng lala but dahil gusto ko ng for a change, ito ang ginamit ko sa blogspero dahil at home ako dito. Lol

Nagulat ako dahil for how many years akong buhay dito sa earth natin, paiba-iba na pala ang pangalan ko at hindi ko na namalayan yon, sa pagdadalaga ko pinangalanan akong “BOINKY, BOINKS” dahil nga mataba ako sa paningin nila ( sa paningin ko naman, normal lang ako! Lol)

Ng magtrabaho nako, ayon na! wala na akong choice but kailangan gamitin na ang totoong pangalan! Ganyan!

Gusto ko rin magthank you sa kanila, sobrang lakas ng tibok ng aking puso sa inyong ginawa, lalong sumaya ang aking birthday... 

nasurprise ako sa ginawa ni tonio, he message me sa twitter at fb, late ko ng nabasa kasi nag-gegems pa ako! lol ito pala iyon.. at ito na nga ang ginawa niya, may pa-blink2x pa yan hindi ko lang alam paano yan gawin dito kasi noob na noob lang ako haha salamat sayo TONIO the HE-MAN. lol ang sweet mo talaga kahit palihim hehehe 

at hindi ko rin inasahan ito kay mecoy, alam ko sweet itong si mecoy sa mga comments niya sa blog, sa daldal niya hindi ko akalain magkaron pa siyang ng oras gawin ito. o dibah! ang pugi lang niya! kung ako kasing edad niya, payat, sexy at malandi, rerapin ko na talaga to si mecoy!! hahaha jowk!! natuwa lang talaga ako ng bongga, sa ngiti niya at halah ang ma-sel oh! lol pero salamat mecoy!! bawal na akong tawaging ate ha! hahahaha 

bago ang aking birthday, ito ang kinagulat kong pinadala ni JonDmur, eksayted siya kaya nauna ng nagpaputok, naunang magpaputok ng wine! o diba ang bonggang ni penguin! seryoso lang sa akala niyo pero ang sweet niyan, hindi lang sa babae pati na rin sa mga lalaki. aminin! hahaha jowk!! pero salamat JON! 

JonDmur PART 2: mas ikinagulat ko naman ito!! nawindang ako ng slight! hindi halatang eksayted si jon sa bday ko! hahaha pero tawang tawa ako dito dahil ubod ng init naman ang picture na nasa likod ng mukha kong bilog! (hindi na yan bilog in 3 months! haha) nagpakipot pa si john, hinubaran nalang sana niya itong lalaki to, para magkaalaman nah! hahaha sayang! pwedi na sanang ikaw yan! lol pero gaya ng sabi ko, ayaw ko ng lalaking may ma-sel kasi hindi na lalaki yon! hahaha jowk!! ok na ako sa chubby! lol 

hindi ko rin ito inasahan galing kay mami joy dahil bilang bagohan dito sa blogsphero at ang dami ng friends ni mami joy, hindi niya ako nakalimutan gawan ng card, natuwa pa ako sa language na ginamit niya, may natutunan na ako! hehe dagdag sa kaalaman. maraming salamat dito mami joy, pinataba mo ang aking puso. 

last but not the least naman itong aking kaibigang si senyor! ginawang kontrobersyal ang aking bday dahil alam ng lahat hindi na ako katorse! hahaha sa mukha kong yan mag-dedebut pa ako! debut sa isip! haha pero natawa at natuwa ako dahil sinabi niya sa akin na nag-alarm pa siya para batiin ako! hahaha ganyan, kumusta naman yon!? kailangan talagang sabihin para makonsensya ako! hahaha pero salamat senyor, napasaya mo ako sa aking bday!! muah!! see u sa march! hehe 

dagdag ko pa ito kay senyor iskwater, diniin na naman niyang 12 hours niyang ginawa para makonsensya ulit ako! hahaha thank you ng marami teh at naipost mo ba sa blog mo, tuwang tuwa ako sa nagawa mong tula, saktong sakto sa akin! hahaha sobrang na-tats talaga ako! 

(sa nakalig-taan ko, please raise your hand lang para maidagdag ko, ang gulo kasi ng mga files ko sa laptop ngayon pasenya na hehehe)

at sa lahat ng bumati sa akin sa comment box, maraming salamat, kapag ako ay nagka-oras, gagawa ako ng AVP ng inyong mga greetings! 

dahil kay rix, ako ay na-inspired magluto ng molo sa aking bday, salamat at napaka-inpluwensyal mo! kapag magtutulak ka ng druga malamang bibili ako sayo! hahaha jowk!! 

salamat din kay archie na talagang idinikdik niya sa akin na siya ang pinakaunang bumati sa lahat dahil 4 hours ahead sila sa oras ng pilipinas! natameme naman ako doon dahil oo nga, bday ko na sa NC nong binati niya ako ng happy birthday. ang sweet talaga ang kamahalan namin! 

at si pao na hindi niya nakakalimutang pakainin ang alagang baboy ko sa blog, salamat hahaha tuwang tuwa ka talaga doon. dahil kay pao kaya ako nag-alaga ng baboy. lol 

at si sis arline, 12:13 niya akong binati sa twitter, salamat kapatid. mamaya siya naman ang aking babatiin dahil magkasunod kami ng bday pala hehehe 

so ito na talaga ang molo...para matapos na itong post ko na to, feeling ko ang haba na! hahaha 

Ito na nga ang molo… sinimulan ko na.

ito na nga! tadeeenn!! hindi ko makita ang pangalang PANCIT MOLO sa grocery kaya iba nalang ang binili ko, sotanghon! lol nganga na nganga lang ako! hehehe may apoy sa likod, dyan ang dirty kitchen namin, dyan ako nagluto dahil mas mabilis at masarap kasi kahoy ang ginagamit at mas TIPID na rin! hahaha 

hindi ko maintindihan ang hitsura! haha pero wala naman sa hitsura yan, nasa lasa yan! kaya lang hindi niyo naman ito matitikman, sa susunod mag-imbento tayo ng online tasting para masaya ang lahat! 

iseserve na, ayan na! masarap siya dahil madaming pepper at onion leaves! yon ang nakakadagdag ng lasa plus syempre the chicken broth! yon ang supporting artista sa pancit molo na yan! 

ito patapos na ang aking birthday, salamat sa inyong lahat, nasa isip at puso ko kayo kahit magkalayo man tayo! echos!! sa dami ng sinabi ko, ang ending pancit molo special! hahahaha 

at ang chika ko pala, ayon may bumati sa aking fb ng hindi ko inaasahan, kala ko may maramdaman ako, pero wala na! yohoo to me! ye!! i'm free!! lol 

 

Pre - Birthday thoughts

Matagal-tagal na rin pala akong nabubuhay sa mundo natin. Lol ay, hindi naman ako lola pa, nasa midlle age pa ako. Haha bukas magsimula na ako ulit maglakbay sa panibagong chapter sa buhay ko. I still have no plans para bukas, pero sure ako na magluluto ako ng molo ni rix, (binigyan niya ako ng recipe, ako pala humingi haha, nainggit kasi ako na nagluto siya.) ako, si erpats at sissy nalang ang natira kaya malamang will invite my tita and tito, pinsan wag na ang kapitbahay muna, walang handa! Hahaha ilang oras nalang at wala na, dagdag na naman sa edad ko ang 2013 na taon. Hehehe

Akala ko noon joke lang sinabi ng mommy ko na year of the pig ako, akala ko talaga kasi dahil bilog ako, mataba kaya nagjojoke si mader. Lels! Iba kasi magbiro yong nanay ko serious tingnan, strict pero nagtthrow na ng sariling joke niya. So, tama, year of the pig ako! Ka-bday ko pa nga si shawie! Tan-inay! Naalala ko pa noon nong first time kong pumunta ng manila, 6 yrs old ata ako, wala pang dyalibi sa amin nga noon, kahit dunkin donut or mcdo, probinsyang probinsya lang talaga. Kaya nong dumating kami sa manila, pasyal-pasyal, ganyan, at nakita nila ang poster ni shawie na nagendorse pa siya ng LUX na sabon noon, walang hiya, pinatayo talaga ako doon at pinicturan kasi daw magkabday kami, ang tita (hindi namin relative) ko ang nagencourage sa akin kasi artista din si shawie! Hahaha parang ako naman ang nahiya ngayon! Hahaha at dahil wala ngang resto pa sa ciudad namin, lahat ng statwa nila dyalibi, mcdo may picture din ako! Nakakaloka! Dahil bata kapa, wala kang choice but sumunod! Heeeee!! Talaga!!!

Hindi ko rin alam kung maniniwala ako sa mga sinasabi ng iba na kapag Capricorn eh they stick to decision, talagang panindigan, selfless – laging iniisip ang ibang tao kaysa sa sarili, career oriented – talaga lang? depende siguro yon, ayaw ng mediocre na trabaho – oo naninwala ako dito dahil ganyan ako lol, may ambition at commitment sa lahat ng ginagawa niya – ay soh true, achiever din daw – baka, saka ko na sabihin kung achieve na achieve na ang aking mga goals. Hehehe kung sasabihin ni sis arline na totoo ang mga ito dahil magkasunod lang kami ng bday, maniniwala na ako! Hahaha nandamay pa ako.

May handa or wala, para sa akin, kulang pa rin dahil wala na si mommy, this is my 2^nd birthday na wala na si mader, gaya ng sabi ko lagi, I have to live my life kung ano ang meron, dyan pa ang papa at kapatid ko siguro ito muna, yan muna kasi ayoko na magreklamo sa mga bagay na wala diyan dahil lahat ng nangyayari may dahilan. Hindi ko rin alam ano ang naghihintay sa birthday ko bukas, wala akong expectations dahil ayoko madisappoint. Wala na rin akong inisip sa love na dumating bukas kasi wala na nga. Echos! Bitterbitteran ang beauty! Lol

ay, salamat pala kay cyron, unang bumati talaga sa akin sa FB ng happy birthday. hehehe excited? lol thanks gwapong cy! 

Reality 2: Ito ang daan mo... dito ka dumaan part 2.

Reality 2: ito ang daan mo... dito ka dumaan part 1. (basahin ito para maintindihan... ang mag-skip read patola!)

­­Hindi pa tapos ang kwento nong “ito ang daan mo, dito kadumaan” akala ng lahat happy ending dahil pumasa ang kapatid ko sa licensure exam, that was 3 years ago I think and madami ang nagbago pagkatapo doon. There are a lot of things in life na hindi talaga natin maintindihan or we just don’t want to understand it, you think?

Gaya ng sabi ko, after months pumasa ang kapatid ko, my mom was hospitalized, na-icu and she died after almost 7 days UNEXPECTEDLY. Oo, unexpected yon dahil sa unang pagkakataon na nagstay kami sa hospital dati for almost a month dahil that time nararamdaman kong nagpapaalam ang mama ko sa amin pero yong year 2011, biglaan at nag-expect kami na maayos dahil nasa best hospital siya namin nilagay. Pero bigo kami. Ito ang kwento…

Si sisteraka alam ng madla na ang faith niya beyond sa isang normal na tao na madasalin, lahat ng galaw niya sa buhay ay hinihingi niya kay lord, decision man or may gusto siya. When my mom died, she asked a lot of questions, I wondered bakit nasa bahay lang siya lagi even Sundays. Araw-araw umiiyak. Affected ako pero pinilit kong hindi ipakita dahil kailangan ko maging strong para sa pamilya ko, galit  na galit siya sa akin dahil wala daw akong puso, pusong bato nga ang sinasabi niya sa mga relatives naming dahil para daw wala akong pakiramdam, hindi niya alam na affected ako pero hindi ko lang pinapakita para hindi siya lalong manghina, ako ang kamukha ng nanay ko, ako talaga ang replica ng nanay ko, sa galaw, salita, pananamit, pananaw sa buhay and lahat ng tao inisip hindi ako affected? Hindi lang ako showy those times.

After God answered my sister’s prayer na pumasa sa board exam, biglang tinapon niya ang pangarap na iyon na naging nurse siya, ayaw na niya kasi dahil daw sa trauma niya. Naintindihan naming siya kasi mahirap nga iyon, matagal na panahon na binalewala niya si god, nawala na ang faith niya, nagagalit siya sa diyos lagi niyang sinasabi na kapag may saya laging may kapalit, kapag pinagsabay ang diyos at hiling mo daw sa buhay, laging may mangyayari daw. Lagi pa niya akong pagbintangan na I don’t go to church, I don’t even know how to pray daw at malayo ako sa diyos, sa galit ko na talaga sabi ko sa kanya “ako? Oh! Where’s your faith now? after namatay si mommy, nakalimutan mo na ang lahat pero ako despite of not seeing me in church or even praying, I keep my faith, now tell me, saan pagiging faithful mo!?” lahat ng depensang rason binibigay niya pero ulit-ulit ko pa ring sinasabi sa kanya nasaan ang faith mo.

3 years since she passed her licensure exam including na ang mga panahon she spent with my mom at home, until my mom died she never goes to work, ayaw niyang mag-apply. Ayaw na talaga niyang magnurse. Hindi naman siya pinilit ng tatay ko dahil naintindihan din naman siya. After months na namatay ang mama ko, she tried na mag-apply pero hindi sa pagiging nurse, ibang field and in fact gusto na niyang mag-aral din ng social work kung saan ako na-enrol months after the death ng mommy ko. Gulong gulo pa rin si sisteraka kung ano-ano na ang naiisip. Kung ano ang maisipan yon ang ginagawa.

Siguro sa sobrang bored niya year 2012, mga September siguro she finally decided na mag-nurse siya, bumalik sa dating routine na nagsisimba, naniniwala kay God, and there boom! Ang daming doors na nag-open sa kanya.  At first sabi niya, baka ito nga talaga ang calling niya. Sabi ko, give a try, malay mo, you prayed for this na maging nurse ka and hindi mo iseserve so better serve your profession. Biglang timing nag-apply at natanggap sa isang gov’t hospital kung saan ang hirap pumasok doon.

Kwento ni sisteraka sa isang kaibigan niya “bakit ang hirap ng pinagdaanan ko, bakit ako pa!” sabi nong kaibigan niya “alam mo sobrang guided ka sa buhay mo!” tumahimik daw si sisteraka and sinabi sa sarili niya na “oo nga sobrang guided ako mula pa lang sa board exam dahil lahat ng binasa ko yon ang lumabas tapos ito sa exam para sa trabaho, lahat ng ni-review ko, yon ang lumabas!” kinuwento ni sister sa akin ang kanyang realization and ang sabi ko lang sa kanya “bakit kasi you need to take another road when the right road is already given to you”

And ang usapang yan napunta nga sa…

Siguro if hindi ako lumiko, hindi ko ma-appreciate ang isang trabaho bilang nurse, hindi ko mavalue ang profession dahil unang una, hindi ko naman gusto maging nurse pero baka ito nga ang calling ko dahil god knows I am sensitive and taking care of the patients with extra care will help ease the family na maging okay din ang kanilang pasyente because I know what it feels like to be nong nahospital si mommy.  It took me years before ma-realize siguro kasi para malaman ko paano ko e-value ang work ko na meron ako ngayon. Those times also, ang recovery period ko para kaya ko ng tingnan ang isang tao nan aka-intubate or nasa icu.

Wala akong masabi but, at least now you know… kasi kahit ako may issue din sa sarili na minsan din akong lumiko sa buhay ko at pilit ko rin itong inaayos ngayon. Ikwento ko nalang yan separately. Haba na rin ito. Lol

Ngayon masaya si sisteraka, kapag may patient siya na napapasaya  niya pati yong pamilya, nagtetext at sinasabi niya ang nagawa niya dahil nasa dugo na talaga namin ang pagiging social worker siguro, instinct na kasi sa kanya ang extra care, interview, interaction sa mga patient na hindi naman madalas ganon ang mga nurses, ang sabi ko lang lagi, para ka dyan talaga, wag ka ng lumiko pa! lol then I never failed to tell her also na, every time may patient ka, don’t forget to pray para sa kanya, yong hindi siya masaktan at mahirapan kasi alam natin yan na pinagdaanan din minsan ni mommy yan. at ang sabi niya, oo nga i know what it feels like. one thing true in our life, yong reality talaga is, naiintindihan mo ang ibang tao kapag parehas kayo ng daan na tinahak sa buhay. if your calling is to be an engineer, you will really reign on that field, or nurse, doctor kaya lawyer, kahit anong profession pa yan kapag para sayo yan, para talaga sayo yan, walang liko walang tambling! 

Itutuloy ulit… pangatlong kabanata..

Reality 2: Ito ang daan mo… dito ka dumaan

Had a meeting today with my colleagues and it made me realize that finally, this is the road I want to take in my life, to be a registered social worker, consul, diplomat or an ambassador lol (abot langit ang ambition ko! Haha). I have been searching for answers to many questions for quite a long time, I’ve been through a lot of trials, I have been confused, bothered, even depressed once and I stood up. Though I know I wouldn’t make it without the guidance of my mother, she is not with us anymore but I could still feel her presence even in small things. Ito ang reality ng buhay namin minsan... unahin ko muna sa kapatid ko…

I just remembered something… ito na nga iyon.

My sister just got a new job and the same Ito ang kwento bago ang lahat…

Unang take ng kapatid ko sa board exam… she didn’t make it, lumbas yong result, nasa hospital pa yong mama ko and siyempre hindi nagsabi si kapatid dahil nahiya, nalaman ko sa kaopisina ko lang and I told my sister about it, and sabi niya “grabi si lord, bumagsak ako, nasa hospital si mommy” my mom told her “okay lang yan, pwedi pang umulit” but my sister sobrang na-depressed, ayaw na magtake, hirap din kami sa pera that time dahil naubos sa hospital, madaming utang, lahat na, parang pasan namin ang mundo.

When she decided to take a review again… ito ang kwento.

Walang wala kami at that time, halos hindi ma-enrol ang kapatid ko sa review na yon pero biglang may dumating at nakapag-enrol siya ng last minute. i have seen her commitment and dedication sa pag-aaral, sobrang determined.

Before taking the exam…

(ang kwentong ito ay saka lang niya sinabi lahat ng lumabas na ang resulta dahil ayaw daw niyang mag-assume sa ano man ang nakikita, nararamdaman niya sa mga panahong iyon)

My sister is prayerful, ako hindi lol (ganyan! Haha) she prayed to st. therese, may novena pa siya at kung ano-ano pa. before taking the exam, while going to the exam center, she saw petals of roses na siya mismo hindi rin daw niya alam saan galing. And she said, “if it’s you st. therese pls give me a sign” along the way na nasa jeep siya, may sumakay na pasahero may dalang mga red roses. Convinced na daw siya doon…

Pero… sa exam center na mismo…

She said silently (sa lola at lolo kong namatay na rin, malakas ang paniniwala ni sister sa mga kaluluwa lol) habang nagsisimula na siyang sumagot sa mga tanong  “nay and tay, pls show me a sign na binabantayan niyo ako” at bigla daw may mga group of ibons na umikot ikot malapit sa window niya at nagform ng circle at humangin then nawala.

After the exam… bumalik siya sa doon sa church na minsan niyang pinuntahan kung saan siya humingi ng gabay to pass her licensure exam, sa church na iyon may mga parang monks ba tawag doon, hindi ako sure pero basta may power2x ata yong mga yon sa pagkaintindi ko lol (hindi daw sila priest eh) yong monk na iyon, biglang may kinuhang papel sa isang box at he said “whoever owns this, will surely pass the exam” and he added na “madaming pumupunta dito to ask for help para pumasa ng exam pero wala ng bumabalik except the owner of this paper” ang sabi ni sister silently while the monk was holding her paper, “my god, akin ang papel na yan but ayoko mag-assume muna I will just wait for the result!”

On the second hand… may iba naman siyang pinuntahan (sabi ko sa inyo si kapatid kung makapagdasal to the highest ninth power talaga)

May pinuntahang tao si kapatid, yong may ESP naman, si st. Michael naman iyon. Sabi nong taong yon dahil close na close sila ng mama ko. Sabi ni sister “sana I can pass this time kasi walang wala na kami, halos nawala na sa amin lahat” sabi nong tao na close ng nanay ko “don’t worry, I promise you, I will give your mom a gift on her birthday! And yes, you will pass the exam!” so si kapatid, she left daw na magaan ang pakiramdam pero sabi niya sa amin hindi lang daw yon ang basehan dahil kailangan rin daw niya mag-aral. So tapos na ang kwento diyan.

Maniwala kayo or hindi yong expected result ng board exam eh hindi doon lumabas ang result instead lumabas siya sa ibang araw, sa kaarawan pa ng mama ko. I remember that day, when I scanned it dahil nagkagulo na ang lahat sa fb that time, I searched it, at nakita ko nga ang pangalan ng kapatid ko, I shouted like crazy because birthday din kasi ng mama ko yon, that was really the best gift na binigay sa kanya, totoo nga sabi nong close friend niyang may esp dahil may gift nga siya.

The other hand, gift pala iyon dahil yon na pala ang huling birthday ng mama ko, huling pagkakataon na masabi niyang, hindi pala niya pasan ang mundo, mom had the last pictures sa  mga kapatid niya at that was really the last. Mom prayed for it na sana daw hindi na siya tatanda pa dahil defensive si mommy ayaw kasi daw niyang one day nasa wheelchair na siya, ipapasyal sa mall, iba ang pananaw ng mama ko dahil social worker siya kaya alam niya saan mapupunta ang buhay niya, naiintindihan niya kung ano ang mangyayari kaya ako ngayon, the same path ang tatahakin ko, ito ang daan na binigay sa akin, ito na ang aking lalakbayin. Kaya siguro sabi ko, kapag inisip mo, ginusto mo and you prayed for it, it will happen because it really happened to my mom and sa akin ngayon, this is really now my reality and I have to live with it.

itutuloy next time... haba na! lol 

 

Reality 1: The bomb inside me

Pag-gising ko akala ko January  2 na at nagpanic akong tumayo kasi papasok sa trabaho. (gulat na gulat! Haha) i will make more things right this time, una sa pag-bblog, gusto ko ng ibahagi or idisclose slowly kung ano man ang totoong kwento ng buhay ko. Char! Ganyan! Keri lang yan! Positive-positive attraction pa rin ang gingawa ko ngayon! Lels! Ang buhay ko na minsan puno ng galit, sakit, saya at lungkot. Gaya ng sabi ko in the previous entries, ang tao kung ano man ang ugali niya, naging masama man siya or mabuti, hindi kereh ang ugali, may mga dahilan, factors na nagccontribute kung bakit nagkakaganyan ang tao pero laging may pagkakataon bagohin yan sabay ng pagbabago ng mga situation rin sa buhay niya. Ganyan lang! sumeryoso bigla! hahaha

Binago ko ang aking header para sa 2013, ito ay para ma-alala ko ang mama ko sa kulay yellow na yan, hindi dahil paborito ni Pnoy ang color yellow. Yong text na “hold onto someone who will make you the most you that you can possibly be” – attracted to this dahil hindi lang ito nag-rerefer to someone but the things na pwedi mong gawin or isang dream na maging daan para mahanap mo ang contentment at fulfilment sa buhay. Charos! Pero totoo yan! Hehe ito na nga ang realidad sa buhay ko at ikkwento ko yan buong taon kaya sana samahan niyo sa paglalakbay ng aking buhay (parang rizal na rizal lang! lol)

Unang reality na sasabihin ko... [nagpasabog na ako ng unang bomba kanina 12:30 am at sa pag-gising ko ganon din! (lbm kagad? lol)] 

seryoso na talaga...

sasabihin ko na...

Ang tunay kong pangalan! dahil sa pangalan ko lagi akong sumasabit sa mga transaction. Ganyan!

Aaminin ko na, hindi joke ang pangalan ko sa FB account, dahil yon talaga ang real name ko, yong apilyido ni mader before nag-asawa ay pinangalan sa akin, kaya ako talaga ang totoong MS. REDUNDANT!  Yan ang tukso sakin sa school at opisina dahil paulit-ulit ang pangalan ko! (dusa forever ako! Haha) pagdating naman sa mga transaction sa trabaho, pagkuha ng mga ID’s (tin, philhealth,gsis, etc) laging tanong at sinasabi “Miss… ayosin ang pangalan mo, paulit-paulit! Tanda mo na, hindi ka pa marunong mag-fill up!” oh divaah bonggang bongga sila ateh at koyah sa pagiging judgmental! (tan-enah! Bawal manapak! Lol) kereng-kere ang sagot kong (nakasmile) “it’s my real name, pls check my BC to confirm!” (arteh lang!) PAKS! Ganyan lang talaga teh! nasanay na ako sa isasagot ko! Lol buong buhay ko ng dadalhin ang linya na yan kahit sa burol ko malamang may magtatalo din! Chos! Hahaha

Ito ang unang reality ng buhay ko. Ganyan!

Abangan ang susunod… i still don't know what will happen in the next 365 days ng buhay ko, basta ito na ang simula ng buhay ko sa 2013 (parang narinig ko ito sa gma? lol)

I seriously woke up in a hurry thinking it’s January 2 already! Hahaha kakalokah!

5 days to go nalang pala at nasa number 3 nako, at hanggang ngayon walang pinagbago yon pa rin ang pangalan ko! Iyon ang araw ng pagkabuhay ng pangalan ko! Lol

Oppss.. (FB) message from GOD January 1, 2013 10:00am

You will feel better if you notice the sweetness of life.

Notice the smiles of children, the songs of the birds, and the caress of the sun's warmth. This sweetness is for you. Allow it to soothe your soul and bring a smile to your face.

Si God talaga... super nagparamdam na.

Happy New Year Everyone!