Naaliw lang ako at gusto ko lang ito ipost para hindi ko
makalimutan ang usapan na ito…
Masaya ang aking kasamahan dito sa opisina at ubod ang
kwento niya sa lahat.
Sabi niya…
May isang anak na nagdurusa kasi namatay ang kanyang tatay. Ang
sabi nong anak sa embalmer…
Anak: pls maawa ka, sana gwapo at mukhang bata ang tatay ko
sa kanyang burol.
Embalmer: ako na po bahala maam, trabaho po naming ito.
Sa burol ng kanyang tatay, ang mga taong dudungaw sa
kabaong, laging nakasmile at tumawa, parang masayang masaya daw…
Hindi kasi tumingin ang anak dahil sobrang nasasaktan pa
siya sa mga pangyayari. Pero dahil nakangiti bawat taong dumalo, nainggit at
tiningnan din niya ito…
Kaya pala...
