Reality 12: Masaya ang PBO

Dumating na nga si amang hari at ang anak ng hari sa republika ng pilipinas, yong saya ko hindi maitatago, naging maingay ako sa twitter dahil gusto kong abangan ang kanilang pagtouch down sa pilipinas. Ngayon ko lang ulit naramdaman ang pakiramdam na ito galing naman sa mga kaibigan sa blogspero, huli kong naramdaman ang excitement noong isang taon pa mula naman iyon sa taong minamahal ko. Rawwrr.

What you see is what you get in me, mula nong nabago ang buhay ko naging totoo ako sa sarili ko, naging open sa ano ang meron ako at wala man. Hindi maitago ang sayang iyon na dumating na sila dahil nasa isip ko finally makikita ko na sila ng personal hindi yong nasa likod ng isang blog or computer lang sila, mapipisil ko na, mabiro ng totoo, mabigyan ng squeeze hug bawat blogger na Makita ko sa meet up kaso hindi ko rin maitago ang lungkot na nararamdaman ko ngayon dahil just earlier naconfirm ko na hindi na pala ako makakapunta sa manila ngayon February 15, 2013 sa meet up ng mga pboers. Ang last hope ko kasing eroplano na airphil, tumaas na rin ang pamasahe, hindi na kinaya ng aking bulsa dulot sa midterm exams ngayong week na ito at wala akong mahugot na pera sa ngayon dahilan na rin sa dami ng babayarin.

Lagpas langit ang kagustohan kong pumunta para Makita ko sila isa’t isa at gumawa ng memories na pwedi kong balikan kahit saan man ako mapunta sa buhay ko. Naiiyak ako na hindi ko rin maexplain ang pakiramdam na ito dahil nabigo naman ako sa aking expectation, lagi ko pa naman sinasabing kapag iniisip ko na makakapunta ako at maabot ko yan, nangyayari dahil sa law of attraction na yan pero ngayon sinusubukan ako ng panahon at pagkakataon. Ramdam na ramdam ko ang kasiyahan ng mga bloggers na sa wakas magkikitakita na sila after ilang buwan na nakikipagkulitan sa mga comment sa blog at sa twitter.

Oo bothered talaga ako ngayon dahil nalungkot ako hindi ko naman maitatago ang pakiramdam na iyan, ayokong magpretend sa emotion ko ngayon, ayoko rin magpretend na meron ako na wala naman dyan. Parang hanggang pangarap lang na makasama ko ang mga bloggers at pboers sa araw ng kanilang meet up sa February 15. Una ko sanang pagkakataon na makasama ang mga taong nagbigay saya sa akin for the past months na sobrang down ako sa buhay ko, yong mga kakulitan ko na hindi matapos tapos hanggang hindi napapagod kakadaldal. Natagpuan ko ang isang kaligayan sa pagbblog na nakita ko na may mga tao pa lang totoo kahit nasa social network site kayo nagkakakilala kaysa nasa harap mo araw-araw, dito ko naramdaman na bawat problema ay may solution may mga tao na nagpapangiti sayo despite of what you’ve been going through personally sa buhay mo.

Hanggang dito nalang muna, malungkot man ako ngayon pero makakarecover din ako. Sana maging masaya at makabulohan ang mga meet ups ninyo aking mga kaibigan sa blogspero.

hangsarap mag hiatus lol pasok nako sa banga! =(

Head inside the plastic bag

Those people who knows me personally,  I know they won’t believe me if I’ll tell that i have cried over the things that is not supposed to be. I just find it funny now after what happened that night. Kahit ako I won’t believe na I can do that because it doesn’t show sa personality ko, everybody knows I am strong enough to handle everything that comes my way, pero this time I need to express what I really feel, i need to cry this para gagaan ang pakiramdam dahil super over sakal na ako and may butas na yong puso!! Bohahaha

So ito na nga…

Barkada ko.. siyam kami..

It happened na nagkaron kami ng time to gather lahat and I was teasing red kung saan na ang promise niya na “fundador” as I have requested before he went home a week before that night. Dahil wala daw siyang enough money at mahal ang fundador we end up sa “gilbeys” I don’t drink gilbeys sa totoo lang pero dahil matapang ako that night, sumugal ako plus the boy bawang pulutan!! Hahaha

I was on the hot seat, kebs lang! ayoko magsalita at first about my feelings. Usap ng usap lang hanggang nagkaron ako ng courage to drink more sa tan-ena na gilbeys na yon!! Hahaha toma! Toma! Ng toma lang! hanggang I can’t hold firmly with the glass, so that means lasing na “ata” ako that moment, dinagdagan ng red horse! nilasing nila ako ng pabiro!! Bohahaha  Pakss!! Wala na akong pakialam! Inom ng inom pa rin!! They talked and I was really crying to the max, that no one would expect I cried that hard. I was really drunk I think! Hahaha I went to sleep dahil hindi na kinaya!

Before ako natulog hindi ako sure if sumuka ba ako hahaha kebs na kaibigan ko sila and they don’t have a choice but to take care of me!! Hahahaha nakatulog ako! Ginising nila ako around 2, umupo, bumalik sa table at hilong hilo ako, sumuka ulit ako! Hahaha natulog na naman! Ginising ulit ng 4 am, medyo nahimasmasan ng slight, and again sumuka ulit ako at mind you nakapasok daw ang ulo ko sa isang plastic saan doon din yong unang nailabas kong suka!! Hahaha sobrang gross!! Yucky!! Now ko lang narealize! hahaha

After sa sukang yon, we decided to go home around 4 am. Nakatulog na ako sa bahay, nakapagpahinga, medyo gumaan na ang feeling ko.

The next day, sabi ni dona (sa bahay nila kami nag-inoman) pinuntahan daw sila ng tanod nagtanong kung ok lang ba daw at sino daw yong umiyak na parang baka!! Boohahahahahaha tawa ako ng tawa, I am not sure if she is telling me the truth or nagjojoke lang. seeing back my friends, doon na ang madaming “kanchaw” (tease) I was a crying lady, sumuka at amoy boy bawang, mga kapitbahay daw asking sino ang umiyak ang lakas daw! And slowly naramdaman ko na ang hiya!! Hahaha

Nakakahiya pero nakakatawa, and I told myself, that will be the first and last!! Hahaha

kailangan ko ng headset!!

Owlord Jesus mary! Maaga ako sa office kanina than the usual (lagi kasi ako late eh!! Hahaha) maganda ang panahon, medyo maulan (ohh sendong pls wag ka ng bumalik!) kaso when I got into the office umulan ng mga bunganga naman!! At ikwento ko anong nangyari, ipagdasal ko na masummarize ko lahat. Hahaha

Putak ng putak ang isa kong kasama dahil sa overtime (may overtime dahil sa sendong lels!!) dahil ayaw  niyang magbawas ng kahit konti para ibigay sa nagttrabaho ng mga payroll namin, at madaming reasons na binigay niya, noted naman talaga siyang may hokos pokos dito sa opisina pero kebs ang lahat ng tao dito dahil kami nalang ang nahihiya para sa kanya. Siya ang laging naghahabol sa pera, minsan na niya akong niloko, ilang beses nangungutang pero hindi marunong magbayad kaya ngayon NO WAY akong magpautang sa kanya kahit bente pinagdadamot ko talaga!! Hahaha

Alam kong madaming kababalaghan nangyayari dito sa office namin mula nong siya ang may hawak ng mga stocks sa opisina, no say nalang ako kasi ako ang pinakabata dito at ayokong irisk ang aking values baka diko mapigilan mawala ako sa sarili ko at magfeeling feelingan na tama ako!! Shet!!

  

So back sa topic, galit na galit sya, ingay2x niya, paulit-ulit walang katapusan ang sinasabi so ako nagtimpi ako, ng nakalabas siya, sumigaw lang ako to release my stress at natawa ang boss ko so sabi ko  "I NEED A HEADSET!! ang ingay eh!!," na-istress ako sa kanya!! Punyetas niya!! Dahil madami siyang ginagawang kalokohan takot syang balikan nito, minumulto na siya, mukha na siyang lola na nasa 40s pa naman sana ang age niya (manlait na ako talaga, galit ako eh!! Hahaha) yan ang sinasabi ng matatanda na kahit anong sikap gawin mo kung sa masama naman galing ang pera, hindi ka rin aasenso which is happening to her 6 years ago na ganon at ganon pa rin hindi siya umuusad, tumanda nalang ako ng slight dito sa office, ganon pa rin sya!! hahaha

Araw2x na lang kasi ginawa ni lord na sobrang ingay niya, laging galit na wala namang dahilan kaya bumili ako ng headset para through my action, maipahiwatig ko sa kanya na I am not interested sa kanyang pagbubunganga!! Wala akong pakialam sa overtime (maliit kasi ang ot ko dahil siya lang naghokos pokos na maglagay, sa kanya ang malaki, kapal ng mukha!!) sa kanila baka mas need niya ng lalaki niya!! Oo kahit lola ang mukha niya kumikiringking pa rin siya sa iba!!! Futa!! Hahaha siya na!! siya na ang may bonggang buhay!!

Ako ang taong di nakikialam, kaya kong di makipagusap dito sa opisina basta nakaonline lang ako tahimik na ang buhay ko, as I’ve said the same sa mga previous post ko, simply lang ang buhay ko, tahimik ako at di ako madaldal, di ako nakikichismis as much as possible sa mga kaopisina ko, pag may narinig ako hindi ko na ito sinasabi sa iba para hindi mapagsimulan ng gulo, at contento na ako sa buhay ko.

Happy ako to have my new headset para lang masabi ko dito sa opisina na ang ingay niyo!!! Hahaha I ate sundae na rin sa Jollibee to relieve my stress and its working!! Kalahati pa lang ng araw ko yan ha!!! Hahaha 

kayo ang pinagpala (bitter bitteran)

Super inggit na ako sa inyo that you are enjoying commenting on your reply button using the new feature ng blogspot. Still my problem previous na hindi ko mapindot ang reply button yon pa rin ang problema ko. Napipindot niyo pero ako hindi gumagana, sinumpa na ako ng google chrome at Mozilla firefox – parang nagusap sila na walang laglagan!

I already changed my background, back to the basic na nga ako, walang arte, walang arteng color, ganon pa rin. Many helped me what to do pero still the same, I followed the right settings para gumana pero wala pa rin. Shet!! Hahaha I don’t know what to do. Pahirap sa layp!! Super inggit na ako kasi automatic na nakakapagreply kayo pero ako hindi! Hindi at never ng mangyari!! Hahaha owww mah lord!!

ngayon nagbitter bitteran na ako sa mga pangyayari!! hahaha echos!!